Wernisaż wystawy „Świadomość w czasach hybrydowych”

Brzask

Anna Zielińska (ur. 1985, Warszawa)

• 2026
• Aluminium (z recyklingu), marmur
• (Podstawa 30 × 20 × Wysokość 26 cm)

Samotna postać kobieca w pół kroku, z wyciągniętą ręką ku niewidzialnemu świtowi, zawieszona na postrzępionej krawędzi marmurowej podstawy. Recyklingowane aluminium – chropowate, odbijające, przemysłowe – łapie ulotne światło, podczas gdy pradawny kamień zakotwicza formę w czasie geologicznym. Praca powstała w dialogu z interfejsami czatu AI, które zmusiły artystkę do sformułowania jej wieloletnich poszukiwań rzeźbiarskich wokół liminalności i ucieleśnienia. W kontekście wystawy Brzask jest progiem: pierwszym niepewnym krokiem z nocnej nieświadomości w świat już przesycony sztucznym blaskiem.

Moonchild Launcher

Allen Mack (ur. 2001, Warszawa)

• 2025–2026
• Olej / akryl na płótnie
• (80 x 60 cm)

Młody, niemal nastoletni mężczyzna w krzyżowym skoku na tle olbrzymiego, metalicznego księżyca wypełniającego górną część płótna jak martwy piksel. Poniżej toksyczna zieleń murawy spotyka horyzont-ekran. Gest cytuje zarówno dziecięcą zabawę, jak i ekstatyczną ofiarę – lecz pozostaje zawieszony, bez paliwa. Obraz inscenizuje pułapkę pokoleniową: marzenie o locie trwa, mimo że horyzont okazuje się interfejsem. Niewinność spotyka tutaj skomercjalizowaną transcendencję – orbita staje się kolejnym scroll’em.

Still Life with Collateral Damage

Agata Sobczak (ur. 1992)

• 2025–2026
• Olej / akryl na płótnie
• (50 x 70)

Agresywnie nasycone róże, turkusy i pomarańcze wysycają współczesną martwą naturę, która odmawia umierania. Plastikowe opakowania, leki bez recepty, warzywa w folii i mleko roślinne wirują w flat-layowej kompozycji. Słodka toksyczność palety zamienia estetykę influencera w broń przeciwko samej sobie – wellness jako powolne zatruwanie. Ciała nie ma, a jest wszędzie: jako przepuszczalna membrana filtrująca chemię marketingu i ambientową traumę.

Slave of Pleasure

Michał Jackowski (ur. 1979)

• 2025
• Monotypia
• (100 x 70 cm)

Owinięta, skrępowana postać unosi się pionowo wewnątrz czarnego prostokątnego pryzmatu – cyfrowego sarkofagu – na tle ziarnistego pola gwiazd, które bardziej przypomina skompresowany szum niż kosmos. Karmazynowe taśmy / nici krzyżują się w algorytmicznej symetrii. Jednorazowość monotypii odbija paradoks: przyjemność jest absolutnie powtarzalna, a ślad wyczerpania – nieusuwalny. (Słowa artysty, sparafrazowane): „Ciało już nie należy do siebie – należy do przyjemności, która pożera je od środka. Kapitalizm afektywny zamienił orgazm w algorytm, a ciało w zasób”.

Kwadraty

Klaudia Domagała (ur. 1990)

• 2026
• Glina, szkliwo
• (modułowe płytki 10 × 10 cm)

Ręcznie formowane, indywidualnie wypalane i szkliwione ceramiczne kafelki układają się w przesuwające się siatki kolorów podstawowych i pochodnych. Praca oscyluje między malarską abstrakcją a proto-cyfrowym pikselem. Mozolna ręczna repetycja spotyka eksperymenty z animacją AI, tworząc hipnotyczną powierzchnię, która pyta: czy wzór uspokaja, czy programuje? Modułowa logika łączy modernistyczną siatkę z współczesnym interfejsem – nieskończona rekompozycja bez oryginału.

Nokturn

Anna Sołtysiak (ur. 1980)

• 2026
• Akryl na płótnie lnianym
• (110 × 80 cm)

Nokturn zredukowany niemal do abstrakcji, narodzony z niezadowolenia z wizualizacji generowanych przez AI na podstawie pisemnych promptów artystki. Ostateczny obraz odzyskuje materialność malarstwa z algorytmicznego przybliżenia. Ponownie użyte płótno z dawniejszej, porzuconej kompozycji – zeskrobane, wzmocnione, zagruntowane – ucieleśnia proekologiczne odrzucenie marnotrawstwa i metaforycznie nakłada pogrzebane obrazy pod nową widzialność. Noc nie jest tu odpoczynkiem, lecz oporem – przestrzenią, w której przebodźcowane oko może wreszcie się zamknąć.

Ruch koi

Edyta Szalewska (ur. 1995)

• 2026
• Papier z recyklingu, sosna, ekologiczne kleje / bejce / impregnaty
• (ok. 22,5 × 22,5 × 2,2 cm)

Relief / medal badający relację między powtarzalnym ruchem a stanem wyciszenia. AI posłużyło wyłącznie jako kalkulator – optymalizując formę negatywną, objętość i zapas materiału, co radykalnie zmniejszyło zużycie silikonu. Recyklingowany papier, nietoksyczne spoiwa i wykończenia zamykają obieg ekologiczny. Praca szepcze: repetycja może być środkiem uspokajającym albo uzależniającym; granica między rytuałem kojącym a przymusem jest cienka.

Experience Intelligence

Sylwester Stabryła (ur. 1975)

• 2025–2026
• Olej na płótnie z wkomponowanym obiektem (tuba po bieli tytanowej z resztką farby)
• (50 × 50 cm)

Klasycznie namalowany portret – którego zalążek kompozycyjny pochodził z twarzy wygenerowanej przez AI – konfrontuje widza z wyciśniętą bielą tytanową wylewającą się z autentycznej, porzuconej tuby. Gest jest celowo perwersyjny: AI proponuje obraz, ale tylko ludzka ręka potrafi wycisnąć farbę z metalu. Praca cicho sabotuje techno-teleologię: inteligencja może generować wizje, ale doświadczenie wciąż musi pracować, by je zmaterializować.

Karmienie

Clarise (ur. 1983)

• 2026
• Akryl na płótnie (odzyskanym, odnowionym)
• (100 x 80 cm)

Płótno – znalezisko uliczne z mokotowskiego śmietnika – nosi ślady poprzedniego życia: plamy, przetarcia, strukturalną słabość. Zamiast je wyrzucić, artystka je czyści, usztywnia, wskrzesza – zamienia w nośnik medytacji nad tym, co współczesne systemy robią z naszą świadomością: przymusowo karmią wiedzą, tożsamościami, obrazami siebie, których nie prosiliśmy.

W dolnej partii kadru zwinięty zając – miękki, ssący, archetypicznie dziecięcy, a jednocześnie bezradny obiekt karmienia. Obok niego formy-naczynia: kielich, wazon/głowa lampy, kopuła ciasta – pół-przedmioty obfitości, pół-instrumenty force-feedu. Są to echo algorytmicznych talerzy, z których non-stop spływa treść:
rekomendacje, memy, mikrotożsamości, alternatywne „ja”, których mózg nie zdążył jeszcze przeżuć.

Proces twórczy sam stał się hybrydowy. AI pełniło rolę sparingpartnera – generowało warianty odczytań: mózg jako dysk twardy przepełniony cachem, laboratorium malarskie jako cela kontroli behawioralnej, pamięć zbiorowa jako rozproszona serwer-farma, z której wyciągane są fragmenty do ponownego karmienia.

Materiały z recyklingu – jednorazowe pojemniki jako palety, porzucone płótno jako nośnik – nie są tu przypadkowym wyborem. Stanowią paralelę do ludzkiej świadomości w czasach hybrydowych: rzeczy uznane za zużyte, przeterminowane, zbędne zostają przechwycone, oczyszczone i zmuszone do ponownego obiegu idei. Tak jak algorytmy przenoszą naszą uwagę i dane, tak artystka przekształca śmieci miasta – w geście cichego oporu wobec definitywnego „zużycia”.

Obraz dryfuje w bursztynowo-brązowym zawieszeniu – liminalnej mgle, w której nie ma już czystego podziału na ciało i ekran, na karmiącego i karmionego. Zając leży w bezruchu, z oczami na wpół otwartymi, jakby właśnie uploadował się do kolejnej warstwy. My, patrząc, czujemy ten sam przymusowy wlew – treści, której nie da się już wypluć.

Self - autoportret

Anna Kalwajtys (ur. 1979, Kętrzyn)

• 2026
• Video performance / dokumentacja

Duracyjny autoportret, który powraca do ciała jako nieredukowalnego miejsca świadomości. W wystawie przesyconej mediacją technologiczną i drugim życiem przedmiotów Kalwajtys upiera się przy żywej obecności – pot, oddech, trwanie – wobec zdematerializowanych przepływów. Praca zamyka koło: po wszystkich hybrydowych protezach, pętlach i drugim obiegu rzeczy zostaje uparte, spocone, śmiertelne „ja”, które odmawia stać się czystym sygnałem.